Een buslading aan spullen blokkeerde de gang al een week of drie. Er was een ‘onverrichter zake’-bezoek aan de Christine le Duc. Iedere week maakte ik ons huis grondig schoon voor het geval dat. En dan was er nog het constante geheimzinnige gedoe van anderen en de vele achterdochtige vragen van mijn kant. Maar aan dat alles kwam afgelopen zaterdag een eind. Trippel-trappelende voetjes langs het huis luidde de komst van mijn vrijgezellenfeest in als het paard van Sinterklaas. Het was zover!
Het was het wachten en al het andere gedoe meer dan waard. Want er zijn niet genoeg superlatieven om mijn vrijgezellenfeest te omschrijven. Hilarisch, fantastisch, geweldig, enorm gezellig enzovoort. We begonnen met wat bubbels om daarna met alle zeven dames ( en mijn zooi) in de enorme geleende cruiser van zus E. te stappen. Op naar de Mac! Want lieve mensen, daar startte ooit mijn carrière als werkende vrouw. Als echte dames werkten we ons door een enorme lading friet, frietsaus, milkshakes en allerhande burgers heen. Waarna ik getooid werd in een prachtig I’m lovin’it T-shirt. Op de rug prijkte de tekst: Gelukkig trouw ik met een echte kok.
In mijn nopjes dat het geen kinderfeestje betrof, mocht ik mijn ijsmaak-kunsten vertonen achter de balie. Mijn drolletjes op hoorntjes waren niet bepaald indrukwekkend. En dus was het tijd om richting terras te gaan. Op skischoenen welteverstaan, aangezien ik ooit tijdens een mistige skivakantie recht een terras ben in geskied. Kopje thee erbij, jaja, de dames zijn op stap, en daarna richting boerderij. Even een onverhard fietspaadje met een tegemoetkomende ietwat gezette ruiter meegepakt, maar dat mocht de pret en zangkunsten niet drukken.
‘Jullie komen boerengolfen!’, verklapte de dame van de boerderij enthousiast. Euhm ja. Of willen jullie wc-borstel werpen? Nou, doe dan maar boerengolf. Want weet je, ik ben niet vies van een spelletje. Competitie motiveert en inspireert me. En dan wil ik vooral winnen. Na een korte uitleg in dialect van de sympathieke opa-boer, gingen we aan slag. De een bleek een natuurtalent (zus L op de lange afstand, Nikkie vanwege 
haar hockeytechniek), de ander deed vooral haar best. Gelukkig won ik, dat was wel zo leuk.
Biertje erin en even naar huis, waar vandaan we een korte wandeling richting station maakten. Aldaar stapten we bij een heel blije mevrouw in de trein, schonken de plastic bekertjes met Prosecco in en kletsen elkaar de oren van de kop. In Eindhoven aanbeland kreeg ik een cadeautje op het terras. Voor mensen die mij niet zo goed kennen: noteer Melinde blij maken? Spelletjes, winnen en cadeau’s! Het bleek een supergaaf, zelf samengesteld kwartetspel. We speelden meteen een spelletje (ik won niet, maar toch bleef de sfeer goed). Een vraag voor de magnetron: wie kent de spelregels nog?
Na het terras volgden de tapas. Toevallig genoeg bij Spiegelbeeld waar ik ooit niet heel erg tevreden was over de service en het eten. Gelukkig was het deze keer wel erg lekker. En gezellig. Ook met Shaun’s party trouwens (vrijgezel Shaun was met zijn dertig beste vrienden overgevlogen uit Engeland om zijn vrijgezellenfeest te vieren/te verdrinken). Mijn t-shirt bleek opvallend genoeg. Nee, je kunt geen Big Mac bij me bestellen…
Na al deze lieve, toegankelijke en best meisjesachtige activiteiten begon het avondprogramma. Juist ja: de drank vloeide rijkelijk. Eerst in de vrijwel lege Costa (echt de place to be), daarna een flinke tijd in de Karaokebar en vervolgens in Jansen (ofzo) en nog twee andere foute tenten in de superdrukke straat. De Karaokebar was trouwens geweldig. Serieus zingende 16-jarigen, veel vrijgezellenfeesten en een stuk of tien nummers gezongen (Like a virgin, Too sexy, Ademnood, Brabant etc) door ondergetekende en clubje. Er riep zelfs iemand ‘nee, alweer zij!’. Maar ik had het helemaal naar me zin.
Om half drie gingen we met de nachttrein, vergezeld door pistolen conducteur Paultje weer terug naar Tilburg. Maar ik wilde nog helemaal niet naar huis! De dag was voorbij gevlogen en voor mijn gevoel was het nog helemaal niet zo laat. Gelukkig bleken M., A. en P. nog wel te porren voor een dansje bij d’n Polly. En het was daar dat ik mijn vrijgezellenbestaan afsloot met een ranzige borrel (of drie) en een uitzinnig dansje op Tonight’s gonna be a good night. Iets te uitzinnig voor sommige overigens. M. Hoe gaat het met je knie?
Dames. Bedankt!