Dolce far niente

Het zonnetje brak gisteren aan het eind van de middag redelijk door. Was ik rond het middaguur enigszins verregend, nu kon ik even relaxen in de tuin. Helaas waren er ook nog best wat wolken. En dat feit roept vragen op. Insmeren of niet? Ja. Zonnebril op of af? Beide. Boekje erbij? Voor de zekerheid. Vest binnen handbereik? Nee, te lui om terug naar boven te lopen. Ranja of witte wijn? Eerst ranja en daarna de wijn, met ijs.

Al peinzend keek ik om me heen onze prachtige tuin in. In ons appartement hadden we alleen een meestal zonloos balkon, dus deze kleine, maar gezellige stadstuin is een walhalla voor ons. Ook de katten hebben het er naar hun zin. Lekker graven bij de wortels van de Blauwe regen, plassen tussen de kruidenplantjes en een dutje doen in de bloembak. Vandaag kwamen ze er gezellig bij liggen toen ik me achterover liet zakken in de ligstoel. En dat inspireerde me. Ik dacht: laat ik eens helemaal niets doen en legde mijn boek aan de kant.

En zo geschiedde. Dolce far niente. De katten hebben het tot een kunst verheven. Wassen, suffen, loom rondwandelen, kroelen in een stoel, zonnen, dutten, slapen, gapen. Ze vullen er hun dagen mee. Het ziet er zo zalig uit dat ik me wel eens afvraag hoe het zou zijn om een kat te zijn. Persoonlijk had ik toch wat meer moeite met het niets doen. Want wat doe je als er een dikke vette wolk voor de zon komt? Opstaan en even iets nuttigs doen? Of je mee laten voeren op je gedachten en de boel de boel laten. Ik koos voor het tweede. Ik dagdroomde van de trouwdag en huwelijkreis, probeerde een to do-lijstje te ordenen en genoot van het moment. De vakantiekriebels kwamen in alle hevigheid naar boven. Wat een leven!