Ik las vanmorgen dat Heleen van Royen aanraadt dat als je wilt schrijven, je vooral veel moet (blijven) schrijven. Dat klinkt als een open deur, maar is eigenlijk meer ‘een waarheid als een koe’. De drempel om te schrijven wordt steeds groter als je het een tijdje niet doet. Gelukkig is dat bij mij niet van toepassing want op mijn werk produceer ik aan de lopende band teksten.
Maar toch blijft de schrijfdrempel een issue voor mij. De oplettende lezer heeft misschien gemerkt dat toen ik mijn site startte, ik drie categorieën in het leven heb geroepen. Twee daarvan komen beurtelings aan bot (vuistje en hoofd), maar in nummer drie, de dikke duim, blijft het angstvallig stil. En dat komt omdat fictie schrijven in mijn ogen heel wat anders is dan schrijven met een vaststaande aanleiding en onderwerp. Ik kan deze blog trouwens heel stiekem in derde categorie plaatsen, maar dan speel ik vals.
En toch begint het te kriebelen. Als ik zomaar een verhaaltje verzin, gaat dat meestal vlot. Mits ik dus een aanleiding en onderwerp heb. Alleen dan verzonnen. Conclusie is dus dat ik een duwtje in de goede richting nodig heb. Vervolgens moet ik het ook nog aan jullie, het grande publiek, laten lezen. En dat is ook nog best lastig. Wanneer je namelijk een actuele aanleiding als onderwerp gebruikt, heb je te maken met vaststaande feiten. Daar heb je geen invloed op. Bij fictie mag je alles zelf bedenken en heb je dus geen excuus om een stom idee te verwerken. Je hebt altijd de keuze voor iets beters. Kortom ik heb last van een fictieve schrijffaaldrempel. Mooie conclusie, maar hoe kom ik er vanaf?
Gewoon doen 🙂
haha! schrijven = gewoon doen ja, tuuuuuuuuuurlijk
tja, je weet het zelf wel, je moet eraan beginnen. Misschien helpt het je om te beginnen n.a.v. een opdracht. Kijk maar eens op schrijven.org, daar kun je schrijfopdrachten vinden voor fictie. Ik ben zelf ook al heel lang van plan om dat eens te gaan doen. Maar ja, dat beginnen is zo moeilijk hè!
Misschien dat dat helpt, goede tip. Bedankt!