In de spiegel van mijn sportschool ziet iedere vrouw er dik, kwabbig en knalrood uit. Na een flink potje zweten, ga je moe en voldaan richting douches en sauna. Alleen, wat gebeurt er als je onder die douche vandaan stapt en je afdroogt? Dan sta je dus pontificaal voor die enorme spiegel, onder de tl-balk je eigen putjes te bewonderen. Niet bepaald motiverend. Elke keer neem ik me voor om niet te kijken. En toch doe ik het. Het is net zoiets als een enthousiaste hap van een bitterbal nemen terwijl iemand net heeft gezegd dat ie heet is.
Na een blik in die spiegel zakt mijn trotse gevoel dramatisch. Ik ga richting huis of afspraak, waar ik vervolgens probeer lekkernijen te weerstaan al ‘maakt het allemaal toch niets uit’. Thuis ziet het er trouwens heel anders uit als ik in de badkamer voor de spiegel sta. Ok, een klein buikje en hier en daar een putje op de bovenbenen. Maar het is allemaal lang niet zo grotesk als op de sportschool. De vraag is nu: wat is waar? Schat ik mezelf te slank of juist te stevig in? Je bent zo dik als je je voelt. Toch?
Als ik moet afgaan op een derde kijkoptie; de spiegelwand in de grote zaal van mijn sportclub, word ik ook niet bepaald vrolijk. Tijdens Body Jam sta ik de hele tijd naar mijn eigen heupen en knokkige bewegingen te kijken. Overigens blijft mijn blik ook zeer regelmatig hangen op de buik van de lerares. Ik dacht een half jaar geleden te zien dat ze zwanger was, dat bleek niet zo, want de buik groeit niet verder. Maar ze is in ieder geval trots op haar lichaam, zoals ze draait, springt, swingt, pronkt en lonkt. Waarschijnlijk douchet ze thuis.