Categorie: Uit het vuistje

Als ik kookinspiratie nodig heb, blader ik altijd door mijn kookschriften. Daarin heb ik alle smakelijke recepten geplakt die ik tegenkom in bladen. Dat knippen en plakken is op zichzelf al leuk. Dan komt de kleuter in mij weer naar boven.

Afgelopen zaterdag bladerde ik in een van mijn boekjes. Meestal maak ik een recept de eerste keer exact na. En gebruik ik het daarna als inspiratie voor eigen creaties. Een paar bladzijden onderweg kwam ik een eenvoudig maar tegelijkertijd spectaculair recept tegen. Vol enthousiasme maakte ik een boodschappenlijstje, haalde ik de spullen in huis en nam ik ‘s avonds plaats achter het fornuis.

Ik vind het best lastig om Mathijs te verrassen met een lekkere dinertje. Hij is tenslotte de expert in huis. Maar deze keer was het me gelukt: het gerechtje sloeg in als een bom. Wat ik gemaakt had? Op een bord gegaarde, getrancheerde zalm met sinaasappel, spinazie en kervel. En dat was lekker! Zó lekker dat ik morgen opnieuw aan de slag wil gaan met deze bereiding 2.0. Maar dan ga ik variëren. Want hoe smaakt op het bord gegaarde coquille? Of witvis? Of biefstuk? Hopelijk net zo zacht en mals als de zalm.

Het recept:
Snijd verse zalmfilet in zo dun mogelijke plakjes. Zet per persoon een bord in een op 130 ˚C voorverwarmde oven. Haal de borden als ze goed warm zijn eruit (met een lapje of handschoen, au) en beleg ze snel met de plakjes vis. Bestrooi met wat sinaasappelrasp, fijngesneden verse spinazie, kervel, peper en zout. Druppel er wat sinaasappelsap en goede olijfolie overheen. Lekker met toast.

Een ongewoon warme lentedag in Schotland. Je geliefde en jij trekken de weidse heuvels in met picknickmand en kleed. Even lekker uitwaaien, de zon op je huid en met zijn tweetjes zijn. Je verlaat hand in hand het pittoreske dorp en volgt het wandelpad. Op naar het gezamenlijke avontuur.

In de verte vliegen wat vogels en in de struiken staan de eerste bloemen in knop. En dan zie je het perfecte plekje. Een open stuk grasveld in de beschutting van twee heuvels. Je vleit het kleed neer en schopt je schoenen uit. De mand gaat open en allerlei lekkernijen komen  tevoorschijn. Gekoelde wijn, een salade, stokbrood, brie, gerookte zalm en kleine komkommersandwiches. Je pakt alles uit, schenkt twee glazen in en proost op het goede leven, terwijl je relaxt achterover leunt op één elleboog.

Je praat wat met elkaar, geeft elkaar zo nu en dan een zoen, eet wat van de heerlijke hapjes en wordt een beetje licht in je hoofd van de wijn. Dat geeft niet, daar is het tenslotte vakantie voor. Dan hoor je opeens een bonkige plop. En nog één. Gek, wat kan dat zijn? Nog meer plops, een plop in de salade en eentje tussen de sandwiches en een plons in je wijnglas. En dan opeens zie je het: lange, slijmerige, kronkelende wormen. Het zou je maar gebeuren.

http://www.nu.nl/opmerkelijk/2483903/gymles-gestaakt-vanwege-wormenregen.html

Nigella Lawson met haar intrigerende, gelukzalige glimlach. Ik zapte gisteren langs haar programma en bleef zoals gewoonlijk kijken. Een vrouw die haar ingrediënten zacht en liefkozend toespreekt. Die resoluut kipfilet knipt en ’s nachts uit bed komt om haar Bread and butter pudding op te peuzelen. Zelden heb ik iemand met zoveel verlangen en charme een immense klont boter in een pan zien deponeren.  Al kirrend: ‘A dash of lovely, simmering butter’.

Ik ben verzot op kookprogramma’s. En dan bedoel ik de échte, dus niet de ‘Ik kom bij je eten, maar heb de culinaire kennis van een amoebe’-varianten. En toch kan ik Nigella niet serieus nemen. Het is namelijk over de top. Ze speelt de begrijpende, drukke echtgenote met een grote passie voor snelgemaakt, volvet eten. Haar motto: het leven met kinderen is rennen en vliegen, dus  gun jezelf wat lekkers. Een pondje meer maakt niet uit.

Daar valt best iets voor te zeggen. Je mag mij ook wel wakker maken voor een punt versgebakken nog warme chocoladetaart met een bol smeltend, huisgemaakt vanille-ijs. Maar je kunt ook overdrijven. De hoeveelheid boter, room, olie en suiker die bij haar over de keukentafel gaat is ontzagwekkend. Je kunt mij niet wijs maken dat ze altijd zo eet. Dan hadden we al lang het tragische nieuws van de dichtgeslibde aderen van Nigella te horen gekregen.

Dat maakt haar, zeker in combinatie met haar afslankend afgespelde jasjes, onecht. En kijk eens naar de ravage die ze tijdens het gelukzalige koken aanricht in haar keuken. Alle machines worden uit de kast getrokken en voor het gemak ingezet. Wie maakt dat schoon? Welke drukbezette mama zou dat nou echt doen? Als we haar werkwijze opvolgen zijn we straks allemaal moddervette, beprikte, viezige huisvrouwen. Dacht het niet dus.

Het leven van de vrouw van een kok gaat niet over rozen. Begrijp me goed, ik ben dolgelukkig met mijn vent. Enige nadeel is dat hij op zijn vrije dag niet altijd zin heeft om te koken (lees: meestal niet). En naar de supermarkt gaan is bepaald geen hobby van hem (maar van welke man wel?). En owja, áls hij kookt, dan kookt hij. En ik dus niet.

Ik vind koken leuk. Dat komt goed uit gezien de beperkte zin om thuis achter het fornuis te staan of boodschappen te doen van manlief. Maar Mathijs vindt het dus wel leuk om te koken als we mensen over de vloer krijgen. Dan krijgt hij ineens de geest. Zo ook gisteren. Hij Whats-appte me dat hij niet wist wat hij onze gasten moest voorschotelen. Of ik suggesties had? Enthousiast begon ik te tikken.

Hij dacht aan zwaardviscarpaccio. Dus ik zeg: ja, lekker, met een salsa van paprika, tomaat en kappertjes. Nee dus. Wat voor saus bij het vlees? Wat dacht je van rode wijn-tijmsaus? Nee, doe maar bearnaise. En opeens kreeg hij de geest: ceviche, groene asperges, salade, tonijntartaar… Het was niet bij te houden op de app.

So far mijn inbreng voor het diner: de courgettesoep die ik maandag alvast gemaakt heb. De rest van mijn suggesties zijn niet goed genoeg bevonden. Dat is aan de ene kant jammer: ik sta erbij als een klein kind dat ook mee wil spelen. Aan de andere kant hoor je mij niet klagen, want wauw, wat heb ik lekker gegeten gisteren. Mijn soepje stak er simpel bij af.

Waarschuwing: in deze blog generaliseer ik, een klein beetje.

Wij vrouwen willen graag dat iedereen ons aardig, knap, gezellig, slim, handig, lief en leuk vindt. We willen moeiteloos alle activiteiten op een dag kunnen jongleren en er ondertussen beeldschoon uitzien. En dat dan ook leuk vinden, allemaal. Kortom: we willen perfect zijn.

Het probleem is dat niemand perfect is en dat het dodelijk vermoeiend is om perfectie na te streven. En dat het helemaal niet leuk is om perfect te zijn. Het kost namelijk bloed, zweet en tranen om een huis als dat van Martha Stewart te hebben, het uiterlijk van Gisele Bundchen, de hersenen van Daniela Sidmichieva en de attentheid en zorgzaamheid van moeder Theresa. En dat willen wij dan allemaal tegelijk. Ondoenlijk.

En toch streven wij vrouwen het stiekem na. We gaan naar de sportschool in de jacht naar Het Lichaam. We studeren en werken om ons brein te stimuleren. We krijgen kinderen en doen alsof dat helemaal niet moeilijk, frustrerend en figuurvernietigend  is. En we eten salade omdat we het zo lekker vinden. Daarbij lachen we gelukzalig, want ‘o o o, wat is die salade toch lekker’. We eten hem alleen, want die mannen weten allang dat het veel lekkerder is om saté met friet, een sappige biefstuk of een flink bord pasta met kaassaus te eten.

Maar wij doen alsof ons neus bloedt en eten sla. Terwijl we dromen van chocoladetaart, vijf gangendiners aan het strand, van niets doen en lome vrijpartijen in luxe hotelsuites. Van shoppen tot we erbij neervallen en van eindeloze borrels daarna mét bier en bitterballen. Want die vinden we eigenlijk ook heel lekker. En terwijl we de blaadjes naar binnen proppen, hebben we het enorm naar ons zin met de vitamientjes. Smakelijk hoor!

Ziehier het gelukzalige resultaat:
http://politiekentwitter.nl/index.php/2011/01/03/2525-vrouwen-die-lachen-in-hun-eentje-met-een-salade-httpthehairpin-com201101women-laughing-alone-with-salad/

Eigenlijk verwachtte ik iets stijfs en steriels van een sterrenzaak. Koken, serveren en tafelen volgens de regels. Een vooroordeel, dat geef ik meteen toe. Nog niet eerder schreed ik over de drempel van een door Michelin bekroond etablissement. Tot afgelopen woensdag. Als cadeau van zes bruiloftsvrienden kregen wij een diner aangeboden bij De Heer Kocken in Vught. Vriend T was zo lief om ons te brengen en te halen. Luxe alom.

Naast het nauwgezet volgen van regels verwachtte ik ook een wat afstandelijke bediening. Dat bleek gelukkig niet zo te zijn. En ook de zaak zelf was geen strakke, witbedekte bedoening. Nee, er waren gezellige hoekjes, een antieke haard en een sfeervolle inrichting. Ik voelde me meteen op mijn gemak. We begonnen met een glaasje Champagne, je bent tenslotte maar één keer een half jaar en twee dagen getrouwd, en aten de amuse: sushi van couscous met Wasabi en nog een paar ingrediënten die ik me niet meer kan herinneren.

Daarna oesters. Daar valt qua kokkerellen weinig eer aan het behalen, maar wat waren ze goddelijk. Je proefde de kwaliteit. Ik was al helemaal in mijn element. Bij de vriendelijke sommelier bestelden we een wijnarrangement (ik bij de voorgerechten halve glaasjes zodat ik mezelf aan het eind van de avond niet ladderzat zou beschamen). En toen begon het écht.

Coquilles met krokante amandelen, aardpeercrème, een aardpeertaartje, compôte van gerookte rode ui, eendenlevercrème en poeder van ovengedroogde kappertjes. Elke hap anders en elke hap smullen! Daarna kregen we een kreeftenbisque met kreeftenvlees en een schuim van Bonitovlokken. Vervolgens op de huid gebakken kabeljauw met spinazie en wat crèmes van verschillende groente. Als hoofdgerecht drie soorten rund: entrecôte, stoofvlees en geperst tot krokante ham. Daarbij lauriersaus, twee bereidingen van rode kool, een aardappelwafeltje, versie frietjes en zelfgemaakte mayonaise. Als nagerecht koos Mathijs vanzelfsprekend voor kaas. En ik – hoe kan het ook anders – ging voor chocola. Ik kreeg een taartje, truffel, ijs en saus van chocola, met bessenschuim. Voortreffelijk.

Tijdens de koffie met likeur konden we concluderen dat de avond zeer geslaagd was. De sommelier vertelde nog meer over wijn. Prachtig wanneer iemand zo enthousiast en met zoveel verve en kennis van zaken over zijn vak kan vertellen. Kortom: het sterrendiner is me bevallen. Voor herhaling vatbaar. Je moet dan wel een gevulde portemonnee meenemen, maar dat is het helemaal waard. Ik bedenk alvast een volgende gelegenheid.

Sterven aan overdaad. Als je er over nadenkt is het belachelijk. Wie is er niet dood gegooid met de kindertjes in de arme landen tijdens de ‘eet je bord leeg’-discussies? Die kindjes gaan nog steeds dood aan ondervoeding en oorlog, maar ondertussen is er in de rijke landen een andere trend ingezet: we eten onszelf kapot.

Overdaad schaadt. Je oma zei het al en ze had gelijk. Frikadelletje hier, zak chips daar, taartje erbij… Was het vroeger nog zo dat mensen gebak aten bij een bijzondere gelegenheid, tegenwoordig is een dagje winkelen reden genoeg om onszelf te trakteren. En hoewel ik het motto ‘maak van iedere dag een feestje’ toejuich, is de keerzijde van de medaille pijnlijk: sinds 1980 is het aantal zwaarlijvige mensen verdubbeld. Of zoals nu.nl het beeldend opschrijft: een tsunami van obesitas overspoelt de wereld.

En dus moeten er campagnes gemaakt worden. Dertig minuten bewegen, balansdagen, de promotie van de schijf van vijf; er bestaat al van alles. De televisieprogramma’s pikken ook een graantje mee: Help, mijn kind is te dik, De afvallers XXL of Zwaarlijvige bruiden. Maar wat werkt er? Mensen weten volgens mij best wat goed en wat slecht is. Hoe krijg je ze zover dat ze ook de goede keuzes maken?

Gedragsverandering is bijzonder moeilijk te bereiken. Het is een proces van jaren en de wortel ligt bij het overtuigen van het belang van de verandering. Dus: mensen moeten het zélf willen. Moeten we een campagne à la de spreuken op sigarettenpakjes maken? Dat je een taart koopt met een sticker ‘slagroom doodt’ erop. Of een pay-off als ‘vet maakt meer kapot dan je lief is’? Misschien buttons met ‘Vet is vies’ of ‘Alleen gezond in mijn mond’. Een kookprogramma met de Tokkies, als voorbeeld van hoe het niet moet. En een guerrilla-actie met vloeibare, vette boter. Dat je je net bestelde oliebol nietsvermoedend richting je mond brengt om er een spuit viezigheid overheen te krijgen. Dat zal ons leren.

Maar een stukje verderop lees ik het antwoord op de vetvraag al: de voedselprijzen stijgen de pan uit. Dat is de oplossing: vet voedsel onbetaalbaar maken. De kracht van de portemonnee! De zuinige Nederlander steekt weer de kop op en we gaan massaal terug naar de verse markt waar je euro wat meer waard is. En zo belanden we automatisch weer in oma’s tijd, toen geluk nog heel gewoon was en overgewicht een statussymbool.

Alleen voor jezelf koken; veel mensen hebben er geen zin in. Want waarom al die moeite als niemand anders ervan kan genieten? Ik heb er niet zoveel moeite mee, want ik smul graag van mijn eigen kookcreaties. Ze zijn zeker niet iedere dag hoogstaand, maar er staat altijd een maaltijd op tafel. Ben jij een gezelligheidskok? Of heb je stiekeme cateringaspiraties? Kijk eens op www.tweetjemee.nl.

Op deze site kunnen enthousiaste thuiskoks hun maaltijden aanbieden. Je geeft aan wat je kookt, hoe laat het klaar is, in welke stad je woont en of mensen kunnen mee-eten of ophalen. De eters reserveren van tevoren een maaltijd en betalen daar netjes vooraf. Jij krijgt 70% van de inkomsten, de rest gaat naar de site en het goede doel ‘The hunger project’.

Ik vraag me af hoe dat gaat en wat voor mensen er gebruik maken van de site. Want stel, je doet eens gek en je zet een gerecht erop, waarvan mensen mogen meesmullen bij je thuis. Krijg je überhaupt reacties? Komen er dieven over de vloer of wereldvreemden die op zoek zijn naar vertier? Spannend is het in ieder geval wel. Stiekem denk ik over wat ik zou maken. Hm, of toch maar niet.

Nieuw in Tilburg is eetcafé de Reünie. Op de plek waar je eerst kipkluifde bij Juffrouw Tok is deze horecagelegenheid herrezen. Het is een prachtige, stijlvolle en knusse tent die ouderwetse booths combineert met smaakvolle, hippe verlichting, een strak interieur, prettige muziek en mooi meubilair.

Als je geen zin hebt om te koken, naar de film of koopavond gaat of voorafgaand aan een voorstelling in de schouwburg of 013 is de Reünie de ideale gelegenheid om even een hapje te eten. Lekker eten in de categorie biefstuk, spare ribs, saté en vispotje. Geen hoogdravende gerechten, maar een prima diner. De bediening bestaat uit volwassen obers en serveerster die het klappen van de horecazweep kennen. Een verademing als je het met de service van het minderjarige, onderbetaalde personeel in sommige andere eetcafés vergelijkt. Kortom: een aanrader. En als je niet gaat voor het eten, probeer dan eens een cocktail. Wij namen de Porn Star, een mix van Prosecco, Vodka, Passoa, vanille en verse passievrucht. Yum!

Ik sta op met gedachten aan eten en ga ermee slapen. Ik houd van eten. En dus ook van de bijbehorende zaken als koken en wijn. Met Mathijs als man heb ik het bijzonder goed getroffen. Zonder moeite tovert hij de lekkerste gerechten op tafel. Alleen heeft hij daar op zijn vrije dag niet altijd zin in. Dus dan mag ik.

Vanmorgen begon ik met yoghurt met creusli. Als lunch nam ik drie boterhammen (vers van de bakker), twee met kaas en eentje met ham. Tussendoor een chocoladekoekje en een eierkoek. Vooralsnog is dit mijn spannendste blog ever. Als hoofdgerecht heb ik vispotje gemaakt. Dit is Mathijs’ favoriete gerecht. Ik maak meestal een net iets andere variatie. Vandaag maakte ik deze tomatenrisotto met prei, ui, knoflook, een rood pepertje uit de tuin van de schoonouders (pittig!), zalm, kabeljauw en garnaaltjes. Dat alles op smaak gebracht met allerlei kruiden uit de tuin. Heerlijk! Het is niet culinair hoogstaand, maar valt eerder in de categorie comfort food. En dat is prima na zo’n druilerige dag vol klusjes.