Zingen is een vak

Aan muzikaal talent geen gebrek afgelopen vrijdag. Samen met Petra luidde ik het begin van de vakantie in tijdens de Nacht van de muziek in het conservatorium van Tilburg. De studenten brengen tijdens deze lange avond in allerlei formaties, verschillende zalen en door middel van vele muziekstijlen hun muzikaliteit ten gehore. En dat was smullen. Tilburg was in grote getalen uitgelopen om iedereen in actie te zien. De gezichten van de deelnemers waren gespannen, wijd opengesperde ogen, een snelle tred door de smalle gangen, een immense koffer met instrument op de rug. Het is algemeen bekend dat van conservatoriumstudenten opperste inspanning wordt verwacht en zo te zien waren ook zij toe aan vakantie.

Petra en ik gingen vooral kijken en luisteren naar zanglerares Anne en boyfriend van Petra: Bart. In verschillende formaties brachten onze twee favorieten hun zangkunsten ten gehore. Ik was erg onder de indruk van de vijf vrouwen tellende formatie van Anne die onder meer Fields of gold a cappella zong: een brok in mijn keel. De meiden stonden er trots bij. De stemmen waren gesmeerd, vol van klank en timbre, de ogen keken vol emotie. Ze brachten hun verhaal met verve en overtuiging. En dan merk je des te meer dat zingen een vak is. Want je ziel en zaligheid blootleggen op een toneel en dan ook nog de sterren van de hemel zingen, is een vak. En daar kan ik alleen maar jaloers op zijn.

Na middernacht was het eindelijk tijd voor het hoogtepunt: het optreden van het Fontys Jazzkoor dat ook meedoet aan Korenslag. Er klonk onder meer een subliem Zombie, een opzwepend Een wereld (met een hele hoog noot, respect) en sfeervolle kerstliederen. Maar het allermooist vond ik toch wel My immortal. Zo klein gebracht, prachtig en vol emotie en harmonie gezongen in een bijzonder arrangement. Ondanks het late uur zat ik op het puntje van mijn stoel. En ik had wederom een brok in mijn keel. Muziek zoals muziek bedoeld is.