Mijn visitekaartjes zijn er nog. Ik zit weliswaar op een ander plekje, maar wel tussen dezelfde mensen. De interne nummers zijn hetzelfde, de lunch weer tot in de puntjes verzorgd, de koffie wederom heerlijke Italiaanse espresso. Kortom: ik ben er weer. Bij DamenRomijn.
Het voelt goed, het voelt raar, hetzelfde maar toch anders. De tijd heeft aan beide kanten niet stil gestaan. Intern is er flink werk aan de winkel geweest. DamenRomijn heeft presentatietool Prestige ontwikkeld en een iPad-magazine genaamd Digizien. En bekijkt nu hoe je dat het beste in de markt zet. Maar ook ik ben net even anders. De routine is weg, ik ben een ervaring rijker. Als je ruim vier jaar ergens werkt, kunnen de dagelijkse bezigheden je blik vertroebelen. Mijn blik is helder nu en op de toekomst gericht.
Ik word er een beetje melangolisch van (sorry, stop nu met lezen als je daar niet tegen kunt). Het doet me denken aan wat een ER-acteur laatst zei: je kunt nooit twee keer in dezelfde rivier staan. Het is vast een bestaand citaat, maar ik weet even niet van wie. De rivier is verder gestroomd en veranderd. Máár een steen in de rivier is ook anders, ietwat bijgeschaafd, bemost of verplaatst. Een nieuwe steen in een nieuwe rivier. En een nieuwe stroming.