De een wordt vrolijk van een liedje, de ander van een ijsje of witlofschotel en weer een ander van een plaatje van een bever. Een bever? Jazeker. En nee, ik bedoel hier niets Freudiaans of dubbelzinnigs mee, ik doel echt op het beest de bever.
Al jaren heb ik op mijn bureaublad een afbeelding van bevers staan. Een groepje poedelende bevers, relaxt aan het recreëren in een of andere waterplas. Althans, dat dacht ik. Want na een suggestie via Twitter vandaag, kwam ik tot de conclusie dat ik het mis had. Ik word niet vrolijk van bevers, maar van otters.
Het scheelt een kilo of twintig en wat flinke knaagtanden, maar verder ziet een leek weinig verschil. Behalve dan dat de otter een lievere uitstraling heeft. Waarom ik er zo blij van word? Omdat ze zo lekker relaxt zijn. Ze laten zo lekker de boel de boel, plonsen en zwemmen wat, duiken in het rond en hebben lol met elkaar. En soms, zeker als je ietwat gestrest op de deadline aan het werken bent, is het goed wanneer de otter je weer even met beide benen op de grond zet. No stress! Voor zover mijn liederlijke lofzang voor de otter. Het is vrijdag hè, mensen.