Mijn lieve kleine neefje kwam vorige week met zijn moeder op bezoek. Wonderbaarlijk wat hij al kan met zijn veertien maanden. Natuurlijk ben ik niet geheel objectief in mijn loftuitingen, maar toch, het is een slim mannetje. Zo wandelt hij al heel wat af. Konijn onder de arm en grinniken maar. Hij wijst naar wat hij wil (nog een stukje boterham of spelen met de kat, die dat niet wil) en hij stapelt blokken dat het een lieve lust is. Al gooit hij ze nog liever om.
Het is bijna ondenkbaar dat deze al zo grote, kleine man een jaar geleden nog een hulpeloos wezentje was dat nog niet eens kon lachen. Indrukwekkend hoe de mens zich ontwikkelt. Ook mooi is het om te zien dat alles in zijn korte leventje om hemzelf draait. Honger, vieze luier, dorst, knuffelen, aandacht, kusje; daar gaat hem om. Pas veel later in een mensenleven leren we dat er ook andere mensen zijn, met eigen behoeftes. Maar voorlopig nog niet en dat is helemaal prima. Er valt nog genoeg te leren terwijl hij zich op zichzelf concentreert. Ben benieuwd wanneer de eerste ‘tante’ klinkt.