Auch, denk ik als ik het bericht lees: een Oostenrijkse krant plaatst een recensie van een afgelast concert. Deze recensent heeft ernstig zitten slapen. Ik vermoed dat de goede man of vrouw óf naar een eerder concert is geweest uit dezelfde reeks, of de informatie via het bekende copy-paste principe heeft vergaard. Hoe dan ook, het is een flinke blunder.
Toch verbaast het me niet. Ten eerste omdat ik uit eigen ervaring weet dat teksten schrijven eigenlijk hetzelfde is als verwachtingen toetsen aan de werkelijkheid. Vaak heb je een behoorlijk idee van hoe iets zal zijn of wat iemand gaat zeggen, zeker in de communicatie. Aan jou dan de taak om dat te checken en vervolgens zo mooi mogelijk op te schrijven. Bij een concert van George Micheal verwacht je enthousiaste fans, een goede performance en een apotheose bij het nummer ‘Freedom’. Maar het is dus wel zaak dat je het even checkt en jezelf laat verrassen als het anders blijkt te zijn dan je verwacht.
Het verbaast me ook niet omdat ik de indruk heb dat recensenten een tikkeltje arrogant zijn. Dat kan eigenlijk ook niet anders, als je bedenkt dat zij denken te bepalen wat goed is en wat niet. Zij beoordelen boeken, concerten, muziek, toneelstukken of musicalspektakel alsof ze de wijsheid in pacht hebben. De wereldberoemde schrijvers, artiesten of acteurs moeten zich onderwerpen aan hun kritiek en bidden voor goedkeuring. Want zoals Heidi Klum wel eens placht te zeggen: one day you’re in, the next day you’re out.
Ik vermoed dat het nu schluss is voor de fantasievolle recensent. De recensent die het risico nam om niet naar het concert van George Michael te gaan, maar zijn maandagavond anders te besteden. En die zo arrogant was om te denken dat hij of zij ermee weg zou komen. Helaas. Of zoals Heid zou zeggen: auf wiedersehen.