Niet alles gaat zoals gepland in het leven, zo ook onze huwelijksreis. Maar leuk was het wel. Op dinsdag vertrokken we richting Chateau d’Etoges in de Champagne. Het regende pijpenstelen, maar gelukkig was er beter weer voorspeld. Aan het eind van de middag reden we het pittoreske plaatsje Etoges binnen. We draaiden de hoek om en tadaa: daar was het Chateau. Echt een prachtig, romantisch plekje voor een huwelijksreis. Een Zweedse gast noemde het ‘een pareltje’ en daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. ’s Avonds aten we vijf gangen met bubbels en een bordje kaas van het kaaskarretje (Mathijs in zijn nopjes), waarna we in een diepe slaap vielen.
Op dag twee gingen we op onderzoek uit: wat is precies Champagne? Hoe wordt het gemaakt? En hoe smaakt het? Dat laatste was ons overigens al wel bekend, de rest leerden we tijdens een rondleiding door een gedeelte van de 28 km lange kelders van Moët et Chandon en in de kleine kelder van de ambachtelijke champagneboer om de hoek bij het Chateau: Verrier &Fills. Bijzonder leerzaam en interessant. Bij de boer ging het met gebaren en een combinatie van Frans en Engels. Hij deed alles handmatig en ambachtelijk, prachtig om te zien. Inmiddels staat er een doosje in onze kelder (gat bij de watermeter ahum) voor bijzondere gelegenheden.
’s Avonds aten we hapjes van de LeCler (wat een fantastische supermarkt is dat! Waarom hebben we zoiets niet in Nederland, werkelijk alles is aanwezig en vers), maakten we een wandeling over het landgoed en roeide Mathijs een rondje met me door de slotgracht, waarna we werden opgewacht door twee boze zwanen. De volgende dag togen we naar Reims om de prachtige kathedraal te bewonderen, met stip de mooiste die we gezien hebben.
Daarna op naar de Ardennen waar ik een huisje had geboekt. Alleen dus niet voor 2010, zo bleek, maar voor 2011. Dat was even schrikken. Gelukkig was de eigenaresse zo lief om ons een nacht gratis in een leegstaande gîte te laten slapen vanwege onze honeymoon. Een schattig klein huisje bij haar op het erf. Maar daar konden we helaas niet blijven. De volgende dag bleek het alternatief in de middle of nowhere te liggen. De TomTom stuurde ons over een 5 km lang bospad (bedankt, de auto moet volgende week naar de garage) en de automotor raakte oververhit. Nee! Dachten we. En gelukkig konden we nog annuleren. Opgelucht reden we naar Keulen en zo trokken we van nergensland naar grote stad.
In Keulen zetten we de auto in een parkeergarage bij de Dom en liepen we hotels in de omgeving af op zoek naar een kamer. Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan want het was Games.com dus de stad was overspoeld met gamende nerds. Uiteindelijk vonden we een hotel boven een klein, bruin café vol stamgasten. Het was goedkoop en het lag centraal. Maar verder… Schimmel in de douche, duidelijk te voelen spiralen in de matras, een slecht doortrekkende wc. Niet bepaald de luxe die een net getrouwde vrouw verwacht tijdens haar huwelijksreis. Maarja, we kwamen voor de stad. Eenmaal met een halve liter Paulaner en wat tapas op het terras, zag het leven er weer helemaal goed uit. Ook toen er later een ruzie uitbrak tussen een Politie-agent en een dronken Duister, was dat erg vermakelijk.
Toch wilde ik liever niet nog een nachtje slapen in het hotel. Dus winkelden we nog wat, om uiteindelijk richting Landgraaf te vertrekken voor een nachtje bij het Overste Hof. Daar gingen we met Franse witte wijn op ons picknickkleedje zitten in het bos en zagen we een vliegtuigje overvliegen met de tekst ‘Estelle, wil je met me trouwen’ aan zijn staart. Hoe toevallig! ’s Avonds aten we in het hotel en kraakten we de bediening en het Sligro-diner lekker af. Al was het een comfortabel hotel. De volgende dag gingen we aapjes kijken in de dierentuin van Kerkrade. Een aanrader. We zagen een roofvogelshow, het voeren van de gorilla’s, doodshoofdaapjes, poema’s en de wilde honden. Toen ik de wilde honden zag, wist ik trouwens meteen weer waarom ik vroegen bang was voor de huis-tuin-en-keuken-exemplaren.
Daarna naar Maastricht waar we eindelijk eens fatsoenlijk onze koffer konden uitpakken in het Townhouse hotel (aanrader!). Daar genoten we van de gastvrijheid, elkaar, het Bourgondische Maastricht en de pracht en praal van de stad. We deden een heel toeristische tour in het treintje, maakten een tochtje met de rondvaartboot, gingen rodelen in Valkenburg en pakten menig terrasje. We aten overigens heerlijk bij De Cuyp en voortreffelijk bij Het Hegske.
Na al die steden wilden we even terug naar onze roots. En dus stapten we in de auto richting Zeeland. Helaas sloeg het weer drastisch om en volgden een paar druilerige dagen. Dat weerhield ons er niet van om een dagje naar Middelburg te gaan – waar we twee natgeregende bruidsparen zagen -, te midgetgolfen en alvast ideeën op te doen voor een nieuwe bank. Aan al het moois komt een eind en dus ook aan deze huwelijksreis. Als ik eraan terugdenk dan is het geen traditionele, relaxte, witte strand-honeymoon. Maar dat past ook niet bij ons. We hebben samen een geweldige vakantie gehad en genoten van onze nieuwe status als man en vrouw. Gelukkig hebben we de foto’s, verhalen en de Sjampanje nog!