Ze zijn al eerder genoemd onder het kopje ‘beste vriend’, maar nu dan toch zelf in het middelpunt van de belastingstelling: mijn zussen. Het feit dat ik ze ook als goede vriendinnen zie en ze bovendien gevraagd hebt om getuige te zijn van ons huwelijk zegt genoeg over ons band denk ik. Die is goed. Als jongste ben ik vanzelfsprekend het verwende, altijd klein blijvende zusje. De rol die je krijgt toebedeeld puur door je plek in de volgorde, maakt je tot wie je bent.
Ik begin met oudste zus Ludwine. Als eerste in het gezin is zij het verantwoordelijke type. Erg intelligent ook. En zeer bereisd. Ga je een verre reis maken, consulteer haar dan voor tips, want die heeft ze gegarandeerd. Met Ludwine maakte ik vele stedentripjes naar Italië. Samen struinden we door kleine straatjes, langs musea en kerkjes, dronken wijntjes op het terras en aten vele gelato’s. Met Ludwine kun je altijd diepgaande gesprekken voeren. Ze is er voor je in goede een slechte tijden. Ze is perfectioniste in vrijwel alles. Dus zowel qua werk als vrije tijd. En het leuke is dat ze nog meer het voortouw neemt dan ik placht te doen. En dat is ook wel eens lekker.
Emilie is de tweede in de rij, de middelste dus. Feestbeest, moeder, gezelschapsdier. Deze zus is graag onder de mensen, liefst met een drankje in de hand en een hapje binnen handbereik. Als meisje was ze nog wel eens ondeugend. Stiekem een vriendje laten slapen bijvoorbeeld. Met Emilie valt altijd wat te beleven. Zo zal ik nooit onze wintersport naar Kirchberg vergeten. Dat was lachen, gieren, brullen van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat… Verder is ze een hele relaxte, lieve mama. En dat vind ik prachtig om te zien. Emilie zegt wat ze denkt en maakt van elke gelegenheid een klein feestje. En ouwehoeren, dat kan ze als de beste.
Kortom: ik heb het getroffen met mijn zussen!
