Mijn eerste vriendje was Kevin. Groep acht 1991. Stiekem zoenen (jaja, ik was er vroeg bij) in het fietsenhok en dan bij de directeur op het matje geroepen worden omdat hij bang was dat de kleuters dachten dat we kindjes maakten. Maar of dat nou mijn eerste echte liefde was?
Dan komt Bobbie (of Bobby?) meer in aanmerking. Ik was 14 jaar en ontzettend, tomeloos, hartjes-in-mijn-wiskunde-schrift-tekenend verliefd op hem. Elke schoolpauze zocht ik naar zijn blonde krullenbol en schattige glimlach, om na maanden eindelijk ‘hoi’ te durven zeggen in de gang. Punt van aandacht: ik kende hem helemaal niet. Punt twee: hij was niet verliefd op mij. Ook niet nadat ik op Valentijnsdag een vol gepende kaart van een halve meter doorsnede naar hem had gestuurd. Auw; eerste blauwtje.
Dus mijn eerste echte liefde, dat moet Jacobus zijn geweest. Mijn zussen noemden hem niet voor niets gekscherend de ware Jacob. We bleven een maand of negen bij elkaar, wat voor mij een absoluut record was. Door hem koos ik voor het pittoreske Tilburg om te gaan studeren in plaats van het prachtige Utrecht. Hoe anders was mijn leven dan geweest? Anyways, we groeiden uit elkaar en na mijn skivakantie maakten we het uit. The rest is history…