Dag: 24 september 2010

Pfoe, één herinnering kiezen uit 30 jaar. Dat is nogal wat zeg. En ik wil jullie ook niet blijven vermoeien met huwelijksmomenten. Ik zal een herinnering beschrijven, al heb ik er nog wel meer die favoriet zijn. En gezien mijn afscheid gisteren bij DamenRomijn, kan die herinnering niet anders dan het onderwerp van deze blog zijn.

Ken je dat liedje van Acda en De Munnick ‘Denk niet dat ik het droog houd’?  Nou, zo’n dag was het dus gisteren. Ik word altijd een beetje emotioneel van afscheid nemen namelijk. Mijn tactiek was: de hele tijd doen alsof er niets aan de hand is. Dat lukte aardig tot ik wat veelbetekenende blikken opving aan de lunchtafel. Opeens werden de luiken gesloten en dat kon maar één ding betekenen: een afscheidsfilmpje. Nou, het bleek een kleine docu te zijn van mijn ruim vier jaar bij DR. Van die tijd is er meer dan genoeg materiaal verzameld om in een clipje de gebeurtenissen te illustreren.

Collega (oh nee, ex-collega) T begon lekker met wat mooie foto’s begeleid door Krezip’s Sweet goodbyes. De eerste tonen klonken en daar ging ik al. En dat bleef ook nog wel even zo. Wat volgde was een fantastisch clipje vol grappen, memorabele momenten, hoogtepunten en lieve collega’s. Een herinnering om nooit te vergeten. Gelukkig hoeft dat ook niet want het clipje zal nog vaak in de dvd-speler verdwijnen. Bedankt lieve collega’s!

 

We schrijven 1992. Ik was er vroeg bij, ja.  Ik had verkering met de hipste jongen van groep 8: Kevin. En ik had nog nooit gezoend. Hij wel, dat hoort bij een hip imago. Ik vond het bestwel spannend, dat zoenen. Moest je nou je tong in iemands anders mond doen en rondjes draaien? En dat was leuk? Op een middag zaten we op Kevins kamer voor de verandering MarioLand te spelen op zijn Gameboy. En toen gebeurde het opeens, hoe romantisch. Onze tongen raakten elkaar eventjes en ik schrok van het gevoel. Want eigenlijk voelt andermans tong bestwel een beetje raar.

Eenmaal over de eerste schrik heen, zoenden we vaker. Waaronder ook op het schoolplein, achter het fietsenhok. Dat was van korte duur want al snel werden we door het hoofd van de school op het matje geroepen. De kleuters zouden denken dat we kindjes maakten! Nou, dat ging ons ook iets te ver. En dus zoenden we stiekem op zijn of mijn kamer, of bij het speelveld in de wijk. Totdat het uitging. Want ik zette meteen een standaard voor de duur van mijn verliefdheden: een maand of twee-drie. Daarna vond ik het wel weer mooi geweest.