Ik was er al bang voor; dat moment dat ik even geen zin zou hebben in de ‘30 day challenge’. En dat moment is nu. Komt het onderwerp van vandaag – of beter gezegd gisteren – even mooi uit. Al heeft ‘een moment’ ook veel potentie. Een mooie moment? Het Ja-woord (en dat Mathijs ‘ja, heel graag’ zei en ik de hele tijd tijdens de riedel van de ambtenaar aan het afwegen was of ik dat dan ook zou doen). Een verdrietig moment? Ik moet toegeven dat een écht verdrietig moment al een flinke tijd geleden is. En dat houd ik graag zo. Een grappig moment? Dat zijn er teveel om op te noemen. Etc.
Dan maar zomaar een moment vanmorgen in de trein:
Omdat ik een hopeloze romantica à la meeslepende Bridges over Madison County en Legends of the Fall ben, geniet ik nog vele momenten na van ons huwelijk (note: pak hier zo nodig alvast een bakje). Om dat gelukzalige trouwgevoel extra goed op te roepen, heb ik allerlei liedjes van onze trouwdag op mijn MP3-speler gezet. Die luister ik dan al wegdromend, zwijmelend en mijmerend uit het treinraam. Dat deed ik vanmorgen ook. Dus als je me met vage, ietwat vochtige ogen naar de koeien in het Brabantse landschap ziet staren met mijn MP3-speler op, dan moet je me maar even met rust laten. Ik heb even een momentje voor mezelf.
Je bent het aan je stand verplicht minstens zoveel reacties als ingestuurde stukjes te verzamelen voor je 30-day challenge. Hierbij mijn bijdrage want het was een aardig inkijkje, wie is er bij tijd en wijlen immers geen natte kers? Houd vol!