Boeddha, Bhagwan, Hare Krishna, Allah, God; geloven kun je in vele goden. Vroeger gingen we elke zondag naar de kerk en dagelijks naar een Christelijke basisschool, maar het mocht niet baten. Ondanks de inspanningen van mijn ouders geloof ik niet in Jezus, God of de Heilige Geest. Ik vind dat er mooie, leerzame verhalen in de bijbel staan. Maar dat God het antwoord is en dat Hij bestaat. Nee. Dat de verschillende godsdiensten de aanleiding zijn voor vele oorlogen en verschrikkingen staat ook vast. En dat aspect spreekt me ook niet zo aan.
Na deze vaststelling in waar ik niet in geloof, rijst automatisch de vraag in wat dan wel? En dat vind ik best een lastige kwestie.
Sommige mensen geloven ‘dat er iets is’. Dat vind ik altijd een beetje slap. Zo van ‘ik weet het niet hoor, dus noem ik het maar iets’. En toch hebben deze mensen wel een punt. Want waarom zouden we denken en voelen? Waarom is er geluk, ongeluk en liefde? Waarom hebben we gevoelens en een ziel als het er niet toe doet? Dan kunnen we net zo goed als dieren leven puur om te overleven en ons voort te planten. Dat is te makkelijk.
Anderen geloven vooral in zichzelf. Dat neigt een beetje naar arrogantie: alsof je jezelf gelijk stelt aan een god. Aangezien ik een god als een perfect wezen zie, valt deze optie af. Al geloof ik wel weer dat je moet geloven in jezelf als je iets wilt bereiken. The Secret dan? Tot op zekere hoogte. Ik geloof niet in een almachtig universum, maar wel in de kracht van het uitspreken van je wensen en van positiviteit. Geluk dwing je af, denk ik. En ik moet toegeven dat ik daar best bedreven in ben.
Maar waar geloof ik nu in? Ik ben er nog niet uit. Het is ook nogal een vraag! Wat mij betreft valt ie in dezelfde categorie als de zin van het leven. En ook daar weet ik het antwoord niet op. Gelukkig ben ik met mijn dertig jaar nog een relatief jong ding. De komende jaren kan ik antwoorden zoeken op deze existentiële vragen. Kom ik er over dertig jaar bij jullie op terug. Goed?